Bruno had nog nooit gesurft. Zijn oudste broer stelde voor om met de vier broers samen iets te doen qua vakantie, en Bruno gooide surfen op tafel. Frankrijk en Spanje hadden ze al gehad, dus werd het Portugal. “Ik heb gewoon gezegd: jullie hebben mijn zegen, we gaan,” vertelt hij. “Ik ga gewoon mee en we zullen wel zien.” Zelf boekte hij niets. Dat regelde zijn broer.
Bestemming: Cascais, Portugal
Leeftijd: 30
Komt uit: Halle, vlak bij Brussel (België)
Samenstelling: Met zijn drie broers
Surfervaring: Beginner – eerste keer
Hoogtepunt: Op dag één rechtstaan op de plank
Hoofddoel: Samen weg met de broers, en eindelijk echt leren surfen
Bruno werkt in de bank- en verzekeringssector, speelt basketbal en is altijd sportief geweest. Maar surfen was nieuw. “Dit was mijn eerste kennismaking met zowel het surfen als met zo’n surf house en met samenwonen met andere mensen.” Eén keer eerder had hij in Portugal in het water gestaan zonder begeleiding, maar dat telt volgens hem niet echt mee.
Ge-ChatGPT’ed en gegoogled
Het zoeken deed hij zelf wel. “Puur toeval erop terechtgekomen,” zegt hij over Surfawhile. Hij probeerde het eerst via ChatGPT, maar daar kwam niks bruikbaars uit. Google wel. Vervolgens las hij zich in via recensies en blogposts. De prijs speelde ook mee, zeker omdat ze eind juni vertrokken.
Echte bezwaren had hij niet. Het enige twijfelpunt vooraf: moesten ze een auto huren? Dat losten ze op nog voor vertrek. “We hebben dat opgezocht en toen gekozen voor Uber. Het enige probleem dat we op voorhand hadden, was daarmee opgelost.”
Wat hem over de streep trok, waren de verhalen over de sfeer. “Toffe mensen, toffe sfeer. Dat de mensen super open zijn, daar hoop je toch altijd op.”
De keuze voor Cascais: iedereen moest erin kunnen
Bij het kiezen van de bestemming speelde één ding zwaar mee: de vier broers zaten op heel verschillende niveaus. De oudste had al veel gesurft, de twee anderen hadden het al eens gedaan, en Bruno kwam van nul. “Ik was echt een leek.”
Dat maakte het zoeken naar de juiste plek belangrijk. “We moesten geen gekke golven gaan pakken, maar het moest wel een uitdaging blijven voor iedereen,” zegt hij. “Het moest oké zijn voor beginners, maar er moest ook iets zijn voor mensen die al kunnen surfen, zodat die ook plezier hebben.”
In Cascais bleek dat te kloppen. Zijn broers vonden de omstandigheden ook voor hen goed. “Je hebt dan het voordeel dat je naar de green waves kunt gaan en dat je wat meer uitdaging hebt. Die stap hoger kun je dan wel zetten.”
Ze waren vijf dagen ter plaatse en surften er drie. Alle drie de dagen op hetzelfde strand, simpelweg omdat de golven daar goed stonden en het er rustig was. Al weet Bruno inmiddels dat dat per week verschilt: hij volgt Surfawhile nog steeds online en ziet de spots wisselen.
Het weer werkte volledig mee. Op hun dag in Lissabon liep het op tot 36 graden.
“Op de eerste dag stond ik rechtop. Toen dacht ik: oké, deze vakantie kan eigenlijk al niet meer stuk.”
Elke dag een andere instructeur
Zijn persoonlijke doel – rechtstaan op de plank – haalde hij meteen. Dat had hij naar eigen zeggen niet alleen aan zichzelf te danken. “De instructeurs waren zo tof. Super vriendelijk, allemaal.”
Wat hij een verrassend goede zet vond: je krijgt niet elke dag dezelfde lesgever. “Doordat je een soort rotatie hebt met de instructeurs, leer je sowieso bij,” legt hij uit. De een gaat wat uitgebreider te werk, de ander wat korter, en van iedereen neem je iets mee. “Er is altijd wel iets waarvan je denkt: dat heb ik er sowieso uit gehaald.”
Angsten had hij niet te overwinnen. “Ik ben iemand die van water houdt.” Wat overbleef was vooral plezier. “Qua surfen was het gewoon heel, heel leuk. Echt perfect.”
“Een soort little happy family”
Het huis ligt op een kwartiertje wandelen van het strand – verder dan ze hadden verwacht, maar in de praktijk geen punt. Er is een groot zwembad, buitenruimte om te chillen, en volgens Bruno vooral genoeg plekken om je even terug te trekken. Dat vond hij belangrijk, want hij leest graag. “Er zijn genoeg zetels en genoeg plekjes. Zie je dat het te druk wordt, dan ga je naar de living area en zit je daar prima.”
Waar hij zonder aarzelen enthousiast over is: het eten. “We hebben daar echt goed gegeten. Er werd super gekookt.” Er was ook een gezamenlijk familiediner. “Je voelt je daar echt als een familie.”
De groep zelf omschrijft hij als breed. Er waren mensen die lagen te zonnen of te lezen, mensen die muziek luisterden, mensen die drinking games wilden spelen, mensen die gezelschapsspellen deden, en mensen die na het surfen gingen skaten. “Er is daar een beetje voor iedereen, denk ik.”
De meerwaarde zat voor Bruno in de combinatie van:
- een sportief doel dat hij echt haalde
- een groep waarin je zowel kunt aansluiten als je kunt afzonderen
- en een vakantievorm die totaal anders is dan wat hij gewend was
Een dagje Sintra dat niemand had gepland
Los van het surfen deden ze Lissabon, Cascais zelf en Sintra. Dat laatste was niet vooraf ingepland. Bruno en zijn broers hadden het idee, anderen uit het huis vroegen of ze mee mochten, en zo vertrok er een hele groep. Ze aten er samen. “Dat was echt superleuk. Een van de toffe dingen die we gedaan hebben.”
Ook ‘s avonds gingen ze regelmatig met een deel van de groep op stap. Veel tijd binnen in het huis brachten ze uiteindelijk niet door.
“Achteraf zou ik langer zijn gebleven”
Gevraagd naar wat hij anders zou doen, hoeft hij niet lang na te denken. Langer blijven. Drie dagen surfen is voor veel mensen genoeg, erkent hij, en na drie dagen wil je lichamelijk ook wel eens een rustpauze. Maar dat was het punt niet.
“Je bent zo goed bezig en je hebt zo’n goede band met die mensen, dat je echt het gevoel hebt dat je een deel van je vakantiefamilie achterlaat,” zegt hij. Een van zijn broers bleef dan ook gewoon in Portugal, nog een hele maand.
Zijn tips voor wie erheen gaat, zijn kort. Neem Uber. Het is er goedkoop en je kunt er veel mee doen. En verder: sta open. “Je zit daar met een stuk of tien, vijftien mensen. Iedereen is open, iedereen sociaal, iedereen vriendelijk.”
Dat geldt volgens hem uitdrukkelijk ook voor wie alleen komt. “Er zijn heel veel mensen die alleen komen, en die staan dus ook open om mensen te leren kennen en dingen te doen. Het is perfect doenbaar. Geen schrik hebben, gewoon doen.”
“De groep maakte de vakantie”
“Je weet nooit met welke mensen je terechtkomt. Uiteindelijk was dat misschien nog wel de grootste verrassing. Iedereen was open, sociaal en vriendelijk. Daardoor voelde het veel beter dan we vooraf hadden verwacht.”
Wat het hem opleverde
Wat de trip voor hem betekende, is drieledig, zegt hij. Nog eens samen weg zijn met zijn broers. Een persoonlijk doel halen door recht te staan op de plank. En, misschien onverwacht: rust.
“Het is een ander soort vakantie,” legt hij uit. “Je bent gewend om met de familie naar een plek te gaan en een stad te bezoeken, enzovoort. Hier is surfen het belangrijkste, maar je leert ook zoveel verschillende mensen kennen. Je leeft allemaal samen. Een soort little happy family.”
Hij is inmiddels aan het kijken om terug te gaan in oktober, omdat de tickets in juli en augustus peperduur zijn. Naast opnieuw op vakantie gaan met zijn broers, wil hij het surfen dit keer waarschijnlijk alleen doen. Of hij dan opnieuw surflessen boekt, of iets compleet nieuws probeert, weet hij nog niet.
Dat er een volgende keer komt, staat wel vast. “Ik heb zo’n goede tijd gehad met het surfen en met de hele ervaring, dat dit voor mij echt iets is dat ik jaarlijks zal doen.”
